Home » Articles posted by Coen Visser

Author Archives: Coen Visser

Samen bezitten we alles!

Door: Coen Visser – 1580081

Door de digitalisering van de wereld kunnen mensen steeds makkelijker met elkaar in contact komen en blijven. Mensen zijn 24/7 bereikbaar. Zo zag ik toevallig gister dat de buurman een foto op zijn Facebook had geplaatst van een pas gemaaid gazonnetje. Hij baalde er alleen van dat zijn stoepje nog zo’n vieze aanslag had! Mijn stoepje had ik afgelopen weekend weer helemaal schoon gespoten, maar die grassprietjes op mijn grasveldje beginnen inmiddels steeds meer op de haardos van Tina Turner te lijken! Daar moet wat aan gedaan worden.

Ik heb contact gezocht met de buurman en volgend weekend mag hij mijn hoge druk spuit lenen en ik zijn grasmaaier! Zo kunnen we allebei genieten van een strakke tuin, zonder nieuwe kosten te maken voor nieuwe apparatuur.

948785195ad20ef2d574fb0be8b6fef7e4a4c99d

Dit is slechts een van de vele voorbeelden van “product sharing”. Mensen lenen materialen aan elkaar uit om er samen beter van te worden zonder onnodige kosten te maken.

Volgende stappen worden al gemaakt. Zo kunnen mensen zich samen inschrijving op een product om groepskorting te ontvangen. Een ander voorbeeld is dat mensen mede-eigenaar kunnen worden van een windmolen! Die dingen zijn namelijk hartstikke duur, en zo pak je er samen een voordeeltje groene stroom aan mee.

Ook in de landbouw sector zie je deze trend voorbij komen:

Wij hebben als groepje boeren allemaal een boerderijwinkel in onze streek, maar met een verschillend assortiment. Nu willen we in de regio producten onderling uitwisselen.”

Hiervoor bestaat nu een site met voorwaarden waaraan je moet voldoen, zodat je je kan aanmelden bij deze groep.

Musea spelen hier ook op in door stukjes schilderij te verkopen om de dure restauraties te vergoeden. Zo kan je bij het Amsterdam Museum de neus van Napoleon kopen. Samen eigenaar van een stukje cultuur!

 

Maar is dit wel wat mensen vanuit hun behoefte bevredigd? Mensen hebben altijd al de nijging gehad om trots te zijn op hun bezit, wat ze kunnen laten zien aan andere “kijk, ik heb een grotere BMW dan jij gekocht”, “De buurman heeft een nieuwe parasol gekocht, dan moet ik er ook een hebben”. Het begluren van de buren en willen hebben wat een ander heeft zit vaak in de aard van de mens. Als je een magazine door bladert word je dood gegooid met advertenties van spulletjes die jou schijnbaar gelukkig maken. Dit wekt de illusie dat het product sharing weinig toekomst heeft. Of zit er toch nog een sprankeltje hoop?

http://www.dagjeweg.nl/nieuwsredactie/16560/Koop%20de%20neus%20van%20Napoleon

http://www.landregels.nl/themas/verkoop/producten-uitwisselen-tussen-boerderijwinkels/

http://www.milieucentraal.nl/nieuwsbrief/consumenten/oktober-2012/word-mede-eigenaar-van-een-windmolen,

http://mashable.com/2011/10/01/apps-sharing-gifts-trips-products/

http://marketingdeviant.com/product-sharing-marketing-strategy/

Dutch Design is een must!

Door: Coen Visser – 1580081

Door de globalisering van de wereld is alles voor iedereen verkrijgbaar. Wat vroeger specifiek was voor een bepaald land kan je nu overal terug vinden. Amerikaanse muscle cars worden niet alleen maar in Amerika geproduceerd maar ook in de andere wereld delen. Onderdelen van fabrikanten worden met elkaar uitgewisseld en zo zetten 3 auto merken nu 1 model neer.

Waarom moet/wil je je nog onderscheiden als land zijnde als alles voor handen is? Voor je het weet kan je een Bic Mac in Afrika bestellen. Niks is tegenwoordig meer land specifiek te noemen! Of toch niet? De term Dutch Design zie je steeds vaker boven komen. Komt die VOC mentaliteit van ons dan toch nog weer terug?

De term Dutch Design is ontstaan in 1980 en had vooral betrekking op grafische vormgeving. De term werd toen geassocieerd met Nederlandse ontwerpers die internationaal bekend waren en erkenning kregen voor hun werk vanuit tal van verschillende landen. Dutch Design staat voor: Minimalistisch, experimenteel, innovatief, onconventioneel en toch nog gevoel voor humor.

Zelfs de overheid ziet dat dutch design een succes is en geeft financiële steun aan jonge ontwerpers door het oprichten van Fonds BKVB in 1988. Sindsdien worden Nederlandse ontwerpers overal voor ingevlogen. Niet meer alleen voor grafische vormgeving maar vooral voor industriële vormgeving!

typisch-hollands---oranje-boven-1

Qua productie kan je je als land dus niet echt onderscheidend maken. De landen met de laagste uurlonen krijgen ook de meeste productie in handen. Op dat vlak wil je dus niet meer concurreren.

Het geen waar de rijkste landen zich het best op kunnen focussen is hoe ze hun expertise kunnen exporteren. Nederland heeft dus naam gemaakt in de ontwerp industrie maar waar zijn alle andere landen dan? Zijn zij dan nergens goed in? Ze zullen vast en zeker allemaal hun eigen specialiteit hebben, maar hetgeen waar ik vooral mee zit is het volgende:

Moet de globalisering tegengegaan worden door alles weer terug naar “huis” te halen? Of laten we de globalisering zo ver komen dat de mensen met een lagere opleidingsniveau moeten emigreren naar het buitenland omdat ze daar wel werk aan bieden op hun niveau?

 

http://nl.wikipedia.org/wiki/Dutch_Design

http://www.ddw.nl/index.php

http://www.molblog.nl/bericht/dutch-design-week-2012/

 

Tattoo’s zijn voor scheepslui

Door: Coen Visser – 1580081

Vroeger waren tatoeages voor motorbendes en scheepslui. Mensen die hun emoties uitte door illustraties op hun lichaam te laten plaatsen. Als je die mensen tegen kwam in de kroeg of op straat wist je dat ze wat hadden meegemaakt. Mensen met een levensverhaal. Hun lichaam was als een boek. Een boek over hun persoonlijkheid. Eén blik en je wist van wie ze hielden, wat hun hobby was en wat voor werk ze deden.

Tegenwoordig is bodyfication ook in andere culturen doorgedrongen. Het gaat nu niet meer zozeer om het verhaal dat er mee verteld word maar de behoefte om als individu gezien te worden. Buiten de massa treden is een trend geworden waarbij mensen tot het uiterste gaan. Strapatsen als botox in je voorhoofd en je tong laten splitsen om er uit te zien als een hagedis is gelukkig nog geen trend.

The Lizard Man 3

Wat de tatoeage ooit was is het nu niet meer.


Ik ben geen doelgroep
De drang om uniek te zijn blijft maar groeien. Wat vroeger als rebel en outcast gezien werd, word nu als normaal gezien. De cultuur van individualisering gaat dus verder dan alleen jezelf onderscheiden via social-media. Doelgroepen zoals die ooit werden vastgesteld naar je afkomst kan nu niet meer. Mensen trekken de wereld in en laten de dingen los waar ze eens mee opgegroeid zijn.
Tegenwoordig moet je kijken naar de eigenschappen van een afgeronde identiteit. Maar wat moet je dan als je niet meer uit kan gaan van de eens vastgestelde doelgroepen? Het is minder moeilijk dan je denkt. Je moet uitgaan van wat je zelf belangrijk vindt.
Rob Wijnberg illustreerde deze tip met hoe het er op de redactie van nrc.next aan toe gaat. “Als wij vinden dat een verhaal verteld moet worden, dan doen we dat. Als wij iets willen lezen, willen anderen dat ook.”

Mensen vinden zichzelf vaak uniek, maar het wiel is maar één keer uitgevonden. Je zal altijd overeenkomsten vinden in doelgroepen. Er is nu alleen een verschuiving gaande in wat esthetisch wel en niet kan. Doelgroepen blijven veranderen en daar moet je op in kunnen spelen.

De vraag is alleen; in hoeverre moet een mens zijn/haar lichaam aan willen passen om op te vallen en niet in hokjes gestopt te willen worden?


Thierry-Mugler-man-the-campaign-with-Zombie-Boy-587x442

Bronnen:
http://nl.wikipedia.org/wiki/Tatoeage
http://www.johanblaauw.nl/Varia/varindividualisering.htm
http://www.frankwatching.com/archive/2012/06/10/ik-ben-geen-doelgroep-en-zo-bereik-je-me-ook-niet/#more-161875

Ik ben pré-duurzaam

Door: Coen Visser – 1580081

falsepromisegreenenergy_0

Tegenwoordig doe je niet meer mee als je niet “duurzaam” bent.
Maar wat is dat duurzaam zijn dan precies?

“Duurzaamheid gaat over de schaarste van de hulpbronnen waarmee welvaart wordt voortgebracht, zowel nu als in de toekomst. De oppervlakte van de aarde is eindig; grondstoffen kunnen op raken; en de opnamecapaciteit van de atmosfeer en onze natuurlijke omgeving kent haar grenzen.”

Alle bedrijven hebben in hun visie staan dat ze duurzaam willen zijn. Dat ze gebruik willen maken van groene energie. Dat ze het cradle 2 cradle concept van Michael Braungart willen toepassen in hun ontwikkelingen word vaak in één adem genoemd met duurzaam willen zijn.

Vooral de auto industrie gooit de consument dood met termen als 0% uitstoot. in zekere zin klopt dat ook wel als je kijkt naar wat de auto uit stoot als die rijd. Maar ze “vergeten” het productie proces en het opladen van de accu’s er bij te vermelden.

Voor het maken van de accu’s moeten er zware metalen uit de grond geboord worden. Niet echt heel duurzaam als je je kijkt dat de meeste accu’s maar 100.000 kilometer mee gaan. Pas als ze 200.000 kilometer mee gaan is een elektrische auto schoner dan één op benzine. Dan nog is dat maar 27 tot 29 procent schoner. Vergeleken met een moderne diesel is er op dit moment nog geen verschil.

Het grootste nadeel van de elektrische auto zijn de giftige stoffen die over blijven als de accu op is. Die kunnen namelijk tot 290 procent hoger zijn dan een normale auto.
Het is niet alleen de auto industrie die ons mooie verhalen verteld en een deel achterwege laat.

” De rijksoverheid heeft als ambitie dat 100% van haar aankopen en aanbestedingen duurzaam moeten zijn; voor provincies en waterschappen is dit 50% en gemeenten streven naar 75%. Deze doelstelling geldt voor alle aankopen en dus ook voor hout en houtproducten, zoals papier en meubilair. “

Als ik dit lees vraag ik mij dan toch af waar dat papier en meubilair van gemaakt gaat worden?
Papier is nog altijd een product van de natuur en het recycle proces vraagt ook om energie.
Er zijn bedrijven die nog steeds pretenderen 100% duurzaam te zijn. Maar hoe kan dat nou?

Als je echt 100% duurzaam wilt zijn moet je ophouden te bestaan, alleen dan behoud je de grondstoffen die moedertje natuur ons bied.

Is duurzaamheid dan gewoon een mooi woordje om meer producten te verkopen en de consument een goed gevoel te geven bij haar aankopen? Of zijn we nog niet ver genoeg met de ontwikkelingen en leven we in een “pré-duurzaam” tijdperk?

http://www.braungart.com/en/content/nice-see-you
http://www.inkoopduurzaamhout.nl
http://www.bright.nl/levensduur-accu-bepalend-voor-schoonheid-elektrische-auto
http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1111/j.1530-9290.2012.00532.x/full

Baas op eigen facebook?

Door: Coen Visser – 1580081

In de tijd dat alles van bedrijven transparanter moet zijn voor de consument en de consument steeds meer inspraak krijgt in wat een bedrijf wel en niet mag doen word het steeds lastiger om de content op je eigen facebook page te beheren. Wat mag wel en wat mag niet en hoe houd je je consument tevreden?

Het fenomeen “social page takeover” gebeurt steeds vaker. Belangenorganisaties roepen mensen op om comments te plaatsen op de facebook pages van bedrijven die naar het idee van de belangenorganisatie niet juist handelen!

Recent hebben Albert Heijn en G-star hiermee te maken gehad. In de strijd met wakker dier en green peace hebben de belangenorganisaties de consumenten ingeschakeld om de bedrijven te confronteren met hun bezigheden.

Bij Albert Heijn ging het vooral om het verhaal van de plofkip. Op elk bericht dat Albert Heijn op hun facebook page plaatste ging consumenten helemaal los op het verhaal van plofkip en dat Albert Heijn moet stoppen met het verkopen van plofkip:

Screen-Shot-2013-02-04-at-09.16.50

Voor Wakker Dier! was dit een waar succes. Albert Heijn kon er niet meer om heen en moest toegeven aan de consument. Dit leidde tot dit bericht op facebook:

Screen-Shot-2013-02-07-at-01.19.54

Hetzelfde geld voor G-star die in strijd was met Greenpeace. G-star heeft uiteindelijk aan Greenpeace belooft om de giftige stoffen in hun kleding terug te dringen en in 2015 volledig gifvrij wil zijn.
Maar hoe ga je dit dan tegen en kan dat überhaupt wel?

Door de opkomst van social media hebben consumenten steeds meer invloed op bedrijven. Zij zitten als het ware gewoon bij de directie aan tafel (maar dan via facebook). Het enige dat bedrijven nu nog kunnen doen is open en kwetsbaar opstellen. Consumenten hebben namelijk steeds meer toegang tot de informatie van bedrijven en trekken sneller hun mond open. Ben je eenmaal negatief in het nieuws, dan is er geen houden meer aan en kan je alleen nog maar toegeven aan de druk die consument uitoefent.

Is er dan helemaal niks aan te doen?
Social page takeover is nog relatief nieuw dus er bestaat nog niet een strikte handleiding voor.

Wel zie je dat grote bedrijven die vaker onder vuur hebben gelegen hier slim op inspelen door problemen voor te zijn en consumenten te informeren op een leuke en activerende wijze.

Zo laten Nike en Mc Donald’s via een filmpje of app zien wat de levens cyclus van hun producten zijn en waar het allemaal vandaan komt.

Nu is alleen de vraag. In hoeverre moet de consument druk kunnen uit oefenen op grote bedrijven? Als de consument zich steeds meer kan bemoeien met de toekomst lijn van bedrijven is het dan nog wel mogelijk voor bedrijven om innovatieve producten neer te zetten? Of worden ze dan geforceerd in het als maar tevreden houden van de consument?

Bronnen:
http://www.frankwatching.com/archive/2013/02/12/social-page-takeover-wat-als-je-de-controle-over-je-facebookpagina-dreigt-te-verliezen/#more-219205
http://www.facebook.com/WakkerDier?fref=ts
http://www.facebook.com/pages/Green-Peace/132657773474796?fref=ts
http://www.facebook.com/albertheijn?fref=ts